Door Michel van der Stee
Op 21 maart stond ons voorjaarsuitje naar de dagbesteding in Arnhem gepland. Schaken tegen het derde team (van de 15!) van de Arnhemsche Schaakvereeniging, ASV 3 dus. Het busbedrijf dat onze (semi)- bejaardenclub normaal vervoert, bleek een staking te hebben uitgeroepen vanwege de hoge brandstofprijzen, maar gelukkig waren er in ons team enkele vrijwilligers die ons uit de brand hielpen. Met een heerlijk lentezonnetje erbij leek het een mooie dag te gaan worden. De voortekenen waren sowieso goed, want voor het eerst in lange tijd konden we met een volwaardig team aantreden. Zonder daarmee de invallers die ons dit seizoen hebben geholpen overigens tekort te doen. Bovendien staken onze tegenstanders dit seizoen nog niet in hun beste vorm. Een makkie zou het echter niet worden, want we verloren de wedstrijd met 4,5-3,5. Daarmee zijn onze kansen op het kampioenschap verkeken. Misschien maar goed ook, want in de 2e klasse hebben we zonder aanwas van onderop op onze leeftijd, met opkomende mentale en andere aftakelingsklachten niet veel meer te zoeken.
Aanvankelijk stond de wedstrijd tegen ASV overigens gepland op 10 januari, maar door de hevige sneeuwval werd deze afgelast. De 6e ronde zou in zijn geheel worden ingehaald op 28 maart. Op dat moment is er echter ook een toernooi in Reykjavik bezig, waaraan zes spelers van Dubbelschaak meedoen, waaronder vier uit het eerste team. In overleg met de tegenstanders was daarom besloten de wedstrijd een week eerder te spelen. Iedereen tevreden, zou je denken, maar niet de KNSB.
“Als competitieleider heb ik de bevoegdheid om conform artikel 2.1 van het competitiereglement te beslissen in onvoorziene gevallen. …..
De kracht van de zaterdagcompetitie is dat alle wedstrijden tegelijk worden gespeeld. Dit betekent voor mij als competitieleider dat ik wedstrijden alleen in noodgevallen mag verplaatsen. Er zit elf weken tussen de oude en de nieuwe speeldatum. Ik ben van mening dat teams dan genoeg tijd hebben om zich op de veranderde speeldatum voor te bereiden. Ik vind dan ook dat er geen sprake is van een noodgeval. En dus kan ik geen toestemming geven om de wedstrijd in zijn geheel te verplaatsen.”
Tja, de bond is er voor al zijn leden, al merken we daar maar weinig van en vragen we ons ieder jaar weer af waarom we zoveel contributie moeten afdragen. Maar zelfs een beetje meedenken en enige flexibiliteit is kennelijk te veel gevraagd. Ondanks meerdere mailtjes met smeekbeden van beide teamleiders bleef de bond onvermurwbaar bij zijn standpunt. Maar daar hadden ze buiten de waard gerekend. Onze jeugdige voorzitter en begenadigd jurist Brent, ging namens de club in beroep en, lang verhaal kort, we kregen gelijk en een bezorgde penningmeester kreeg de cautie van €100 teruggestort op de rekening.
Naar de wedstrijd dan. Dagbesteding Het Pleijwerk, de speellocatie van ASV, blijkt gevestigd op een bedrijventerrein in Arnhem, vlakbij winkelcentrum Presikhaaf, dat in 1965 werd geopend en als eerste ‘mall’ van Europa wordt gezien en waar ik als Arnhemmer van geboorte goede herinneringen aan bewaar. Hoe het nu is, durf ik niet te zeggen, maar dat terzijde.
Een bedrijventerrein, dat stemt nooit zo hoopvol, maar de speelzaal was ruim en rustig, hoewel diezelfde dag toch ook het drukbezochte voorjaarstoernooi van ALV werd gehouden. Er waren broodjes te krijgen en de consumpties waren ook nog eens vooroorlogs goedkoop. Prima allemaal.
Aan bord 1 speelde Guido met wit tegen een op papier gelijkwaardige tegenstander. Die bleek, enigszins bij toeval, goed voorbereid op de dubbele fianchetto-opstelling van Guido en kwam iets beter uit de opening. Maar veel was het allemaal niet en de vrede werd al snel getekend. Jammer, want een Guido in goeden doen kan soms ook veel hoger gerate spelers in de problemen brengen. Maar als je als belangrijkste doel hebt om een positie met 15 aansluitend bezette velden te bereiken, dan verdien je niet meer.
Wil bakt er helemaal niks van dit seizoen. Dat zijn gelukkig wel zijn eigen woorden. Aan bord 7 dacht hij met wit iets te hebben na een pionopmars van f2 naar f4, f5 en f6, maar die pion werd uiteindelijk een zwakte, de dames werden noodgedwongen geruild en met controle over de d-lijn maakte zijn tegenstander het eenvoudig af.
Aan bord 8 was ikzelf als eerste klaar. Mijn tegenstander schoof ruim een half uur te laat en buiten adem (hij was het vergeten) aan achter het bord. Misschien daarom speelde hij zijn eerste zetten vrij snel en in een Konings-Indische stelling ging hij, na een vroegtijdig h4 met 8.Le3 de fout in. In onderstaande stelling geeft de computer aan dat ik hier 10…., Pf8 moet spelen, gevolgd door f6, met voordeel voor zwart, maar dat heb ik niet serieus heb overwogen.
Ik speelde 11… Lf6 en een paar zetten later sta ik toch veel beter. Vervolgens blunder ik en kom ik zelfs verloren te staan. De opkomende tijdnood van mijn tegenstander begon evenwel zijn tol te eisen en na enkele kamikaze-achtige zetten van zijn kant is na 30….,Td3 onderstaande stand bereikt. En is zijn vlag gevallen. Een schrale troost voor hem, het is volledig uit. Jammer voor mij was dat ik na afloop nog dacht een goede partij te hebben gespeeld. Quod non, want het was verre van foutloos, maar het gaat er uiteindelijk om wie de laatste fout maakt.
Rob (bord 5) kreeg met wit een moderne Scandinaviër op het bord met 1.e4,d5 2. ed5, Pf6. Hier word je geacht 3.Lb5 te spelen. Dat wist hij wel, maar toch koos hij voor 3.d4 en werd het dus een Panov. Een gevalletje van beginnende dementie? Fast forward. Aan het einde van de partij opteerde zijn tegenstander voor eeuwig schaak. Gelukkig maar want na 34. …, De7 35.Td7, Df8 heeft wit niets meer en is het snel over.
Norbert kende een moeilijke middag. Met zwart op bord 6 kwam hij niet helemaal los in de opening, maar net voor de tijdcontrole lijkt alles weer onder controle en de remise binnen handbereik.
In plaats van hier het geplande 45. … Lc4 te spelen en de remise veilig te stellen, speelde Norbert het verleidelijke 45. …, Th5?? en had dan op kunnen geven na 46. Te6. Maar door op te geven heeft nog nooit iemand gewonnen en totaal ontgoocheld speelde Noppie nog maar even door. En bijna werd hij hier nog voor beloond ook. Zijn tegenstander blunderde het stuk terug, maar het toreneindspel met pluspion dat overbleef bleek gelukkig voor hem toch nog winnend, omdat de zwarte koning kon worden afgesneden van het strijdtoneel. Ik ben er nog steeds niet van overtuigd dat dit onvermijdelijk was, maar dat horen we nog wel. Commentaar van Norbert op de partij: “Life sucks and then you die”. Die kende ik niet, wel de variant “life is a bitch and then you marry one”.
Ramon speelde aan bord 3 met wit tegen de teamleider van ASV 3. In het Dame-Indisch met fianchetto van de witte loper, was zijn tegenstander duidelijk beter thuis dan Ramon. Dat blijkt als je drie damezetten achter elkaar moet doen zonder ogenschijnlijk plan.Toch was er objectief nog niet veel aan de hand. Met 19. c6, gf4 20. cd7,Ld8 had wit de stelling in evenwicht kunnen houden, maar dat was niet makkelijk te zien.
Na 19.Ld2, bc5 20. dc5, d5 21.Lc3 gaat het echter snel van kwaad tot erger. De zwarte aanval speelt vanzelf en na 30 zetten of zo hield wit het voor gezien.
Matthijs is een voorbeeld van iemand waarop de leeftijd nog weinig grip lijkt te krijgen. Zijn lichamelijke conditie houdt hij op peil door veel te fietsen en zijn mentale gesteldheid wordt getraind door in heel Europa de schaaktoernooien af te lopen. Ook heeft hij zelf zijn eigen schaakprogramma ontwikkeld en anders dan bij de meesten van ons is zijn rating behoorlijk gestegen in de afgelopen jaren. Dat kon niet verhinderen dat hij aan bord met zwart na 18 zetten al verloren kwam te staan. Ik laat hem zelf aan het woord met gebruik van zijn eigen software.
Martien was als een van de laatste spelers nog bezig aan bord 2 en moest met zwart winnen om, bij een remise van Norbert, nog een gelijkspel uit het vuur te slepen. Hij speelde naar eigen zeggen een aardige pot. Het ging lang gelijk op, maar in onderstaande stelling wint zwart met Te8 een pion, waar hij dat eerder nog had verzuimd.
Wat volgde was prutswerk van beide kanten, volgens Martien, maar dat lijkt me toch iets te bescheiden. Ik heb weliswaar niet het hele vervolg gezien, maar tegen het einde vond ik het zwarte spel toch redelijk overtuigend. Een mooie overwinning dus, maar helaas uiteindelijk geen wedstrijdpunt.
Na afloop hebben we in Ravenstein bij Brass aan de Maas nog met zijn zevenen gegeten (Norbert trok het niet meer). Geen culinair hoogtepunt, maar wel een mooi besluit van een leuk bestede dag.
Laat een reactie achter