Door Michel van der Stee
Zaterdag 14 december speelden we de laatste competitieronde in 2024 tegen De Drie Torens in Tilburg. Op papier een gelijkwaardige tegenstander, al speelden ze niet in hun sterkste formatie. Maar wij moesten onze kopman missen, want die verkoos een dagje met het gezin boven het schaken. Gelukkig waren beide teams wel compleet, wat tegenwoordig niet vanzelfsprekend is. Zo presteerde Waalwijk 1 het in onze poule om met slechts zes spelers te komen opdagen tegen Souburg en dat bleek nog niet eens de slechtste opkomst afgelopen weekend! Ben wel benieuwd hoe dat in de laatste ronde gaat als wij naar Waalwijk afreizen en zij misschien al gedegradeerd zijn.
Maar goed, de wedstrijd dan. Wij hadden in ieder geval een groot psychologisch voordeel bij aanvang, want ons bekerteam had even daarvoor met 3-1 gewonnen van De Drie Torens. Dat had evengoed andersom kunnen uitpakken en ik vermoed dat sommige Tilburgers er nog behoorlijk ziek van waren. Onze captain had Matthijs op bord 1 gezet. Matthijs is goed in vorm, heeft onlangs nog verdienstelijk meegedaan aan het WK voor ouwe lullen op Madeira, werkt hard aan zijn schaaktechniek en is fysiek ook in topconditie door het vele fietsen. Het was niettemin even schrikken, zei Matthijs bescheiden, maar hij zou zijn best doen en dat bleek voldoende. Zijn tegenstander probeerde actief te worden op de damevleugel en weigerde hardnekkig te rokeren. Dat werd hem uiteindelijk noodlottig, al was de stelling nog in evenwicht, toen hij op de 19e zet een verschrikkelijke blunder maakte.
Hier had zwart gewoon op c5 moeten slaan en was er weinig aan de hand geweest. Maar hij speelde 19. …,Da7?? en na 20. Pd7,Dd7 volgt het niet zo heel moeilijke, maar wel mooie 21.Pe5! en zwart gaf het verbouwereerd op. Zelfs op ons niveau ga je jezelf niet nog langer kastijden.
Ook bij Wil werden er cadeautjes uitgedeeld. Op bord 7 offerde hij in de opening al snel zijn d-pion. Dat staat goed bekend, maar waarom precies wist hij niet meer en hij koos dan ook niet de beste voortzetting, hoewel hij die wel had gezien. Snapt u het nog? God heeft rare kostgangers en zijn wegen zijn ondoorgrondelijk, als ik dat mag zeggen in deze ‘woke’ tijd Niettemin had Wil in onderstaande stelling nog steeds voldoende compensatie dankzij zijn betere ontwikkeling.
Na bijvoorbeeld Le7 volgt Pe5 en na Pc6 speelt wit Pd2 met het idee om het paard op c4 of e4 te posteren. Zwart speelde echter het onbegrijpelijke g6 en dat kost een stuk na Lb8, gevolgd door De5. Hartelijk dank. De hoogste tijd om op te geven, maar de zwartspeler speelde nog een tijdlang vruchteloos door. Netjes Wil.
Arjan (bord 8) speelde weer eens een fantasierijke partij. De witspeler heeft in onderstaande stelling agressief b4 gespeeld en Arjan dacht een pion te kunnen winnen met Pb4. Daar had hij na een paar zetten al flink spijt van en op dat moment gaf ik nog maar heel weinig voor zijn kansen.
Gelukkig maakte zijn tegenstander daarna ook een fout, door op materiaalwinst te spelen in plaats van verdere aanval, waarna Arjan zich met een kleine combinatie (zelf sprak hij liever over zijn tweede offer) kon redden. Na een derde ‘offer’ -dit keer een volle dame- eindigde de partij in remise door eeuwig schaak. Captain Rob (bord 4) worstelt nog wat met zijn vernieuwde openingsrepertoire en dat leidt soms tot vermakelijke situaties. Al op zet 5 gaat het fout, als Rob ed4 speelt in een Caro Kann. Een stemmetje in zijn achterhoofd schreeuwde nog: ‘Warning!, …this would be a very bad mistake. Never, never, never think of it’ (Jovanka Houska). Maar toch spelen hè. Zijn tegenstander kende de theorie wel, reageerde adequaat en …ging een zet later zelf ernstig in de fout met een vroegtijdig loperoffer op f7 (sorry schijnoffer). Dit resulteerde in een gunstige ruil voor zwart met het loperpaar en een ontwikkelingsvoorsprong. Fast forward naar de volgende stelling.
Wit heeft een pion gepakt op c5, maar die zal niet best gesmaakt hebben, want na Tf5! is het direct uit. Mat in weinig is niet meer te verhinderen. Lekker hoor! En hard nodig voor het recent toch wat aangetaste zelfvertrouwen van onze teambaas die komende dinsdag zijn snelschaaktitel moet verdedigen. Norbert (bord 6) heeft onderweg naar het Zuiden altijd voldoende tijd om na te denken over wereldse problemen en alles wat een mens verder nog bezig kan houden, te reflecteren en te observeren. Zo was het hem opgevallen dat je in Brabant veel plaatsnamen tegenkomt: Waalwijk, Breda, Dordrecht, natuurlijk De Efteling, maar zelfs Zierikzee en Bergen op Zoom. Maar een bord met Tilburg zie je pas als je er binnenrijdt. Zijn conclusie: de ANWB is niet verzot op de Wolstad of Kruikenstad! Enigszins aangeslagen hierdoor, speelde hij niet zijn beste partij. Gelukkig liet zijn tegenstander zich ook niet onbetuigd bij het kiezen van slechte voortzettingen en zo kon hij toch een punt pakken, aldus Norbert. Nou dat is wellicht iets te bescheiden, maar gedurende de partij had hij het meermaals aan de stok met zijn lichte stukken. De lopers hebben flink gemopperd en gevloekt vanwege een gebrek aan ‘lebensraum’ en door zijn paard, dat zich graag had ‘opgeofferd’ in ruil voor een toren, werd hij voor kluns uitgemaakt. Maar goed, toch nog even een instructief fragment uit het eindspel.
Hier vergaloppeert het witte paard zich door naar c3 te springen. En nu is alles volgens Norbert weer in kannen en vooral ook kruiken. Er volgde nog 40. .. Ke5 41. Ke3, Pf4 42.h5,Pd5+ en zwart gaf op. Met Pg3 had wit de stelling overeind kunnen houden met remise als gevolg. Bijvoorbeeld 40. Pg3! Ke5 41. h5, Kf4 (of 42 .. Pd4 43. Kd3) 42. Pf5 en zwart mag niet op g4 slaan, omdat het zwarte paard kansloos is tegen de witte h-pion na 43.Pg7,Pg7 44.h6.
Ramon (bord 3) had over zijn partij niet veel te melden: ‘degelijk gespeeld doch redelijk saai en diagram onwaardig’. Gelukkig mocht hij na ruim 30 zetten remise aanbieden van de captain en daar was zijn tegenstander kennelijk ook tevreden mee. Ramon heeft als enige alle partijen gespeeld tot nu toe, dus het zij hem vergeven.
Mijn partij aan bord 5 met wit was lange tijd niet bijster interessant. De opening had ik niet ambitieus gespeeld, waardoor ik iets minder kwam te staan. Tot de 30e zet was er nog niet echt veel aan de hand, maar toen speelde ik veel te nonchalant en gaf ik pardoes een pion weg. Het zal de leeftijd zijn en een gebrek aan ritme, want het gebeurt me iets te vaak helaas. Normaal gesproken had dit me de partij moeten kosten, maar mijn tegenstander, in beginnende tijdnood, speelde het een paar zetten later ook niet goed en op zet 37 kon ik mijn huid al met eeuwig schaak redden. Dat had ik wel gezien, maar op dat moment had ik het idee dat er wellicht meer in zat. Temeer omdat mijn tegenstander nog maar heel weinig tijd had en zichtbaar nerveus was. Bovendien stond er niks meer op het spel, omdat we de wedstrijd al hadden gewonnen. Doorspelen dus, de dood of de gladiolen! Een goede keuze, zo bleek, want meteen speelde zwart de verliezende zet (van 0.00 naar +7 volgens het beest). De winnende combinatie had ik echter ook gemist en het had zomaar weer remise kunnen worden, ware het niet dat zwart, met nog 2 zetten te gaan voor de tijdcontrole, het opnieuw fout deed.
Zwart heeft net f5 gespeeld en volgens de computer is er nu een mat in 10 voorhanden. Dat wist ik uiteraard niet en had ik ook zeker niet gevonden achter het bord, maar wat ik speelde was goed genoeg (40. Th8+, Kg6 41. Pe5+, Kf6 42. ef5, Pd5 43. Tf8+, Ke7 44. Pg6+, Kd7 45 fe6+ en opgegeven.
Brent (bord 2) werd met zwart al vroeg verrast in een voor hem toch heel bekende opening. Hij kon na lang nadenken de weerlegging echter niet vinden en koos toen voor een ‘veilige’ oplossing. De pion die hem dat kostte, dacht hij snel terug te winnen, maar dat viel tegen, waarna hij iets minder kwam te staan. Op een gegeven moment kon hij de stelling weliswaar neutraliseren, maar dat resulteerde in een toreneindspel waarin remise voor zwart het hoogst haalbare was. Zijn tegenstander had een pluspionnetje, zag nog wel winstkansen en speelde dus door. Onnodig lang wat ons betreft. Het was immers de laatste partij en uit de snelheid waarmee Brent zijn zetten deed, was duidelijk dat hij dit niet meer ging verprutsen. Alle toreneindspelen zijn remise, quod erat demonstrandum. Afgezien van de mislukte opening was Brent niet ontevreden over zijn partij.
Als u heeft meegeteld, dan weet u de eindscore: Kruikezeikers 1,5 – Dubbelschaak 6,5!. Opnieuw een grote overwinning voor ons, al levert deze vooralsnog niet meer op dan een comfortabele plek in de middenmoot. Helaas hadden we geen tijd om uitgebreid aan het hier nog ouderwets geprijsde bier te gaan, want we moesten nog naar Ome Jan in Oisterwijk, waar we met zijn zessen nog een hapje hebben gegeten. Al met al een geslaagde dag.
Laat een reactie achter